Tijdens Liefdegem strijkt Beau One neer in Tanu, de modernistische villa uit 1933 waar muren verhalen fluisteren en de tuin zich nog herinnert hoe stilte klinkt. Zijn muziek past daar wonderwel: eigenzinnige gitaarlijnen, soms gestript tot het bot, soms gelaagd met een loopstation dat als een tweede stem rond hem cirkelt.
En dan die zang — een soort opgewekte versie van Tom Waits die met een knipoog zingt over God en de Duivel, over liefde en andere onvermijdelijkheden, inclusief een occasionele moordballade, maar zonder ooit zijn gevoel voor humor te verliezen. Beau One maakt van het donkere iets lichts, en van het lichte iets dat blijft hangen.
Wie Tanu binnenwandelt, wandelt tegelijk een andere wereld binnen. Terwijl Beau One speelt, loopt in de villa en de parktuin de tentoonstelling van Claudine Van Vooren: rauwe sculpturen en schilderijen die schoonheid vinden in wat gebroken of getekend is. Alsof haar werk en zijn muziek elkaar herkennen in dat spel tussen kracht en kwetsbaarheid. En ergens in huis hangt ook nog het zwaard van Damocles — al is het maar om te bewijzen dat Liefdegem graag een beetje de spanning bewaart.
Beau One in Tanu: een ontmoeting tussen muziek, kunst en een villa die al sinds 1933 weet dat imperfectie het mooiste licht vangt.
